Chanson provençale

Lou Chin-nana-poun

Le Chin-nana-poun

Chanson n° 10 Victor Gelu, 1839

Chanson n° 10 du recueil Chansons provencales, deuxieme edition considerablement augmentee (Marseille, Laffitte et Roubaud, 1856) de Victor Gelu (dates inconnues), publié en 1839. Victor Gelu, ne le 26 janvier 1806, mort le 4 mai 1885 a Marseille : domaine public depuis 1955, soixante-dix ans apres sa mort, en application de l'article L123-1 du Code de la propriete intellectuelle. Texte recopie depuis l'exemplaire numerise de la deuxieme edition (Marseille, Laffitte et Roubaud, 1856), diffuse en texte integral par Archive.org. Graphie de la source : gélusienne (graphie personnelle et pré-mistralienne de Victor Gelu, marseillais phonétique), reproduite telle quelle.

Texte

D'un viagi dé milo lèguo Pu luen que lou fiermamen , Revenieou ver lei coulèguo Dé la Vileto éd'Aren. Touei meis encian cambarado , Sablounié vo pescadou , Mi douneroun serenado En soupan co dé Rebou. L'agué de cur : si canté Panrièto ; Dé saoutenler jugueroun doou viouloun ; Mai qué dien sei salineto Per lou matalo Troumbloun ? Gé dé mesiquo basseto Senso lou chin-nana-poun , Moustou lou chin-nana-poun ! Osquo ! lou chin-nana-poun ! Lou lendeman , coumo quatre Countan dé mi regala , Mi remouquonn oou Gran-Tiatre Mounte dounoun l'opera. Mi disien : qu'untei cantaire ! Tou d'avouas doou fué dé Dieou ! E dé fremo , bouen coumpaire , Que fan la barbo ei chichieou ! La basso-taïo a un crus d'uno barriquo E l'aouto-contro un piveou dé loutoun. E pui oousiras la cliquo Dei troumpeto é dei rounfloun ! . . — Gé dé basseto mesiquo Senso lou chin-nana-poun. Osquo ! lou chin-nana-poun î Moustou , lou chin-nana-poun ! Acoumençoun soun ooubado : La fumèlo fa lou ga , Vo buou à la regalado ; L'ome a lei miraou creba : Soun duor es su la rodo : Foulié per lou sousteni Dé tirassur dé coumodo ; Mai visia qué d'agouni ! Leis abiqué creidavoun : c'è maziquo ! Aplooudissien à s'enfooucha lei poun ! Ieou mi chaspavi la biquo ; Mai mi fasié pa mangeoun. Gé dé basseto mesiquo Senso lou chin-nana-poun. Osquo 1 lou chin-nana-poun ! Moustou , lou chin-nana-poun ! Tout aco voou l'abitudo : Oouré bèlo v'estudia ; Vou fourra toujou d'ajudo Per pousqué ben va destria. Jouïssè ; vou voueli creire ; Maï alor d'ounte preven , Dessu tan qué va van veire , Qué fouesso li sentoun ren? Cadun coumpren lei cavo manufiquo : Berbi, pastras, moussi, mestre, segoun. Lou souleou , qu lou cratiquo ? Lei sour aouvoun lou canoun ! Gé dé basseto mesiquo Senso lou chin-nana-poun. Osquo ! lou chin-nana-poun ! Moustou , lou chin-nana-poun ! Magina vouestei cantuso - Su lou pouen , quan leis unié , Lei pla-bor é la cambuso Crenïoun dé brefounié. Magina dé contro-basso , Dé tiro-vin , dé fluité , Eme aquelei brando-biasso Qu'amoueloun tan ben Parqué ; E diga-mi , sé sabè la fusiquo : Curbira-ti l'aragan , soun voun-voun? Lou bouffé qué Dieou fabriquo Soueno mai qué cen bassoun. Gé dé rounflanto mesiquo Senso lou chin-nana-poun. Osquo ! lou chin-nana-poun ! Moustou , lou chin-nana-poun ! Mai vengué lou ciele en lagno N'embornia dé seis uiaou , E touqua su la mountagno Lou tambourin dei grapaou : La chavano si desclaro Lou soou tramblo souto ieou , E moun founfoni fara encaro Dire cebo oou tron dé Dieou ! Àssagea un paou sé poudè ana dé piquo ; Freta vou-li , roussignoou dé saloun ! Per sibla voueste cantiquo Dé bouenasso avè besoun. Gé dé basseto mesiqno Senso lou chin-nana-poun. Osquo ! lou chin-nana-poun ! Moustou , lou chin-nana-poun ! Vou fa reboumba ; vou touesse ; Vou grato lei cascaveou ; Jusqu'à la meouio deis ouesse Vou trepano lei bouteou. Pouigne tan lou caguo-ei-braio Qué si cardo coumo un lien. Ti-n'a gagna , dé bataio , Despui la revoulucien ! A l'estrangié n'a foutu , dé couliquo ! Ti n'a destrui , dé raquin dei Pountoun ! Â chapla lou Brètaniquo Mies qu'un troué dé canioun. . . . Oh ! la basseto mesiquo Qu'es aqueou chin-nana-poun ! Osquo ! lou chin-nana-poun ! Moustou , lou chin-nanâ-poun !

Notice

Composee en octobre 1839, cette chanson de matelot raconte le retour d'un long voyage et les retrouvailles avec les camarades du quartier de la Villette et d'Arenc. Serenade au violon, sortie a l'Opera du Grand-Theatre pour se moquer des grandes voix et des chanteuses, orage en mer qui secoue le navire : chaque scene s'acheve sur le meme refrain comique, affirmant qu'aucune musique savante ne vaut le chin-nana-poun, onomatopee populaire designant le tapage rythme et joyeux des matelots eux-memes.

Mots notables

ProvençalFrançais
chin-nana-pounonomatopee designant un vacarme rythme et joyeux, la vraie musique du peuple
matalomatelot
ooubadoaubade, serenade donnee au matin
founfonivacarme sourd, grondement
brando-biassosobriquet moqueur pour un musicien maladroit

Source : Victor Gelu, Chansons provencales, deuxieme edition considerablement augmentee (Marseille, Laffitte et Roubaud, 1856), 1839, chanson n° 10. Domaine public. Numérisation : https://archive.org/download/chansonsprovena00gelugoog/chansonsprovena00gelugoog_djvu.txt. Transcription et mise en forme par Lingua Nostra.