The Woodcutter's Sweetheart

Me pren de moumen de lagno Que sabe plus mounte siéu. De sounja qu’à la mountagno N’i en a vun que pènso à iéu. Mai, se ma grand lou sabié, Que parle à-n-un bouscatié ! De n’en èstre amourachido N’ai quàsi lou desplesi. Que malur d’èstre achinido A me plaire de l’ausi ! Quand lou vese que davalo Emé soun fais d’agrelas, Sènte que moun cor se chalo E que siéu dins lou soulas. Amariéu me n’en desfaire Sènso lou pousqué bleima, Mai acò’s un calignaire Qu’a tout pèr se faire ama. En estent d’uno famiho Qu’avèn tóuti quaucarèn, D’ana prene la pauriho Ma grand dis qu’acò vau rèn. Se n’en dèu èstre avisado Que ié fasiéu lis iue dous, I’a pas bèn uno mesado, Quand erian contro lou pous. Me digues quàuqui paraulo Que me fasien tresana ; Pièi anerian à la taulo, Se sarian plus enana. Me diguè qu’à la Vau-Torto, Mai lou mandèsson soulet, Mai rengèsse si redorto, Fasié proun de gavelet. Mai ague li man frounsido, Que s’envague un pau gibla, Sabe res dins la roumpido Que lou faguèsse cala. Vau pèr fes dins l’óuliveto Pèr ié cueie de bouquet ; Pièi de fes rise souleto En fasènt lou pèd cauquet. E desempièi, pèr lou vèire, Brave lis entravadis ; Dins lou valoun de Sant-Pèire, Siéu countènto quand l’ai vist.