Catelan the Troubadour

Quand la bello Margarido, Fiho dóu grand Berenguié, Pèr l’amour a fa flourido, L’amour vèn e la marido Au rèi Louis que la seguié: Lou rèi Louis, à touto brido, Vers Paris l’enmeno lèu. A-diéu-sias noste soulèu! I’ a ’n troubaire, dis l’istòri, Catelan èro soun noum, Que n’en perd lou dourmitòri, E ’n-matin, dóu languitòri, Coume un fòu part d’Avignoun, Emé soun lahut d’evòri E la cigalo au capèu, Preste à faire d’estampèu. - «Anarai trouba la rèino Dis, e ié dirai: Bon-jour! Veniéu vèire s’ à la Sèino Léaigo lindo fai tintèino Coume i sorgo dóu Miejour, Veniéu vèire se la brèino Trelusis coume la sau Dins lis erme prouvençau. «Veniéu saupre se li figo S’amaduron dins voste ort, Se li poumo e lis aligo Noun vous dounon enterigo; Se becas de rasin d’or Coume avèn dins li garrigo, E s’ avès garda lou goust Dis arange melicous.» Enterin que s’adraiavo, Catelan acò disié; Dins tout riéu que cascaiavo Catelan se miraiavo E manjavo i cereisié; E, dóu tèms que pantaiavo I belòri de la court, Lou camin se fasié court. «A la rèino touto bello, Porte, dis, un pergamin Que i’a cènt cansoun nouvello, Emé d’or à la fivello E de letro de carmin: Belugueto, cascavello, Es li plus gènti cansoun Que se cante à Gravesoun «Digas-me, rèino adourado, Se n’ i’ a pas pèr veni fèr De plus vèire li terrado Ounte briho la ferrado, Ounte óulivon tout l’invèr! Digas-me se vous agrado Plueio, nèu e pouverin Coume un cop de tambourin!» Or dins lou bos de Boulougno, Acò di, venié d’intra. Nèvo, plòu, lou soulèu fougno, Li grands aubre fan la mougno, Lou troubaire es esmarra: Tres larroun à forto pougno, Ai! toumbon sus Catelan, E lou tuon, o malan! Quand la rèino Margarido Lou sachè, Maire de Diéu! Venguè touto escoulourido: Lou prevost faguè la crido Contro aquéli tres catiéu, E li damo adoulourido Aubourèron uno crous Au troubaire malurous. Mai, despièi, la pouësìo A ’sclargi lou negre bos; Plumachié, roso e cacio, Coume en terro de Marsiho, Crèisson à l’entour dóu cros; E pèr béure l’ambrousìo Tout Paris, un cop de l’an, Cour au Prat de Catelan. E soun cros es la grasalo Ounte, li jour de calour, Lis aucèu e li mouissalo Vènon refresca sis alo; E i’ a, dison, uno flour, Bluio flour de prouvençalo, Que de-longo ié flouris Pèr li damo de Paris.